Hof Den Bosch: de afschrijvingsbeperking voor gebouwen is terecht toegepast op investering in zonnepanelen door een woningcorporatie. Het is niet mogelijk om de zonnepanelen als een afzonderlijk bedrijfsmiddel aan te merken omdat zij een onderdeel van of aanhorigheid bij de gebouwen zijn.
In deze zaak investeerde een woningcorporatie ruim € 1 miljoen in niet-geïntegreerde zonnepanelen voor haar huurwoningen en appartementsgebouwen. De zonnepanelen werden op bestaande daken gemonteerd en aangesloten op het elektriciteitssysteem van de gebouwen. In bezwaar stelde de woningcorporatie alsnog dat de zonnepanelen als afzonderlijke bedrijfsmiddelen moesten worden gezien, zodat de afschrijvingsbeperking voor gebouwen niet gold. Hof Den Bosch oordeelde dat de zonnepanelen naar civielrechtelijke maatstaven ontroerend waren. De zonnepanelen waren immers duurzaam met de gebouwen verbonden en ook bestemd om bevestigd te blijven. Het maakte niet uit dat de zonnepanelen in principe konden worden verplaatst zonder schade. Van belang was dat de zonnepanelen functioneel en technisch een eenheid met het gebouw vormde en nodig waren voor de energievoorziening van de gebouwen. De zonnepanelen maakte daarom onderdeel uit van het gebouw in de zin van de afschrijvingsbeperking van artikel 3.30a, lid 2 Wet IB 2001. Ook als de opgewekte stroom niet uitsluitend voor het gebouw zou worden gebruikt, dan waren de zonnepanelen nog steeds aanhorigheid bij het gebouw. De woningcorporatie deed tevergeefs een beroep op de werktuigenvrijstelling. Uit de wetsgeschiedenis bleek dat deze vrijstelling alleen geldt voor werktuigen die in hoofdzaak dienstbaar zijn aan het productieproces in het gebouw. Het opwekken van energie met zonnepanelen was geen productieproces in de zijn van de werktuigenvrijstelling. De afschrijvingsbeperking was terecht toegepast.
Bron: Hof Den Bosch, 14 mei 2025, ECLI:NL:GHSHE:2025:1321