Hoge Raad: Vakantiedagen vervallen/verjaren niet door het enkele verloop van de wettelijke termijn van vijf jaar, als werkgever niet aan zijn zorg- en informatieplicht jegens werknemer heeft voldaan.
Een man was in dienst bij een advocaten- en belastingadvieskantoor, dat als werkgever weigerde aan de man zijn opgebouwde niet-opgenomen vakantiedagen uit te betalen. In geschil was of werkgever hiertoe was gehouden. Het Hof oordeelde dat de werkgever, gelet op het verplichte karakter van het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon, ingevolge Richtlijn 2003/88 en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie de verplichting heeft om ervoor te zorgen dat de werknemer daadwerkelijk de mogelijk heeft om vakantiedagen jaarlijks op te nemen en zo nodig hem daartoe aan te zetten. Daarbij dient hij de werknemer te informeren dat hij die vakantiedagen aan het einde van een referentieperiode verliest. Niet was gebleken dat werkgever aan die verplichting had voldaan. Daarom waren de vakantiedagen niet verjaard. De werkgever ging in cassatie. De Hoge Raad oordeelde dat het Hof terecht had geoordeeld dat de werkgever niet aan zijn zorg- en informatieverplichting had voldaan, zodat hij de werknemer niet daadwerkelijk in staat had gesteld om met behoud van loon zijn recht op vakantie uit te oefenen. Artikel 7:642 BW bepaalt weliswaar dat vakantiedagen na 5 jaar verjaren, maar dit artikel dient buiten toepassing te blijven als blijkt dat werkgever de genoemde zorg- en informatieplicht niet is nagekomen. Cassatieberoep ongegrond.
Bron: Hoge Raad, 23 juni 2023, ECLI:NL:HR:2023:955