Hof Arnhem-Leeuwarden: De waardedruk wegens zelfbewoning van een woning strekt zich niet mede uit tot de waarde van een loods, die onderdeel uitmaakt van hetzelfde WOZ-object als beide onderdelen niet als een complex van onroerende zaken kunnen worden gezien.
Een vrouw bezat in 2004 een perceel met daarop een vrijstaande woning en een loods en een tuin. De woning en loods waren bereikbaar via een oprit. De woning was tevens bereikbaar via een eigen voetpad. De loods was ook zelfstandig toegankelijk via een (garage)deur. Aan de zijkant van de loods kwam een zijdeur uit op de tuin van de woning. De woning en de loods vormden één object in de zin van de Wet WOZ. Vanaf 2004 dreef de vrouw een onderneming, die in 2016 werd gestaakt. De loods was aangemerkt als ondernemingsvermogen. Bij staking van de onderneming ging de loods over naar privé. In geschil was of sprake was van een waardedruk wegens zelfbewoning van de loods. De vrouw stelde dat de loods en de woning onderdeel uitmaakten van een complex van onroerende zaken, dat als complex moest worden gewaardeerd. Door de complexbenadering strekte de waardedruk wegens zelfbewoning van de woning zich mede uit over de loods. De inspecteur corrigeerde deze waardedruk. Het Hof was van oordeel dat geen waardedrukkende factor wegens duurzame zelfbewoning op de loods kon worden toegepast. Uit het overgelegde taxatierapport volgt namelijk niet dat de loods en de woning een complex van onroerende zaken vormen, dat tegen complexwaarde is gewaardeerd. De gezamenlijke waarde van de woning en de loods is bepaald op de som van de voor beide onderdelen afzonderlijk vastgestelde waarden. Het staat niet vast dat de verkoopopbrengst als complex hoger zou zijn dan de opbrengst van de losse onderdelen.
Bron: Hof Arnhem-Leeuwarden. 29 maart 2022, EcLI:NL:CHARL -2022:2519